14 Can Tho donderdag 20 – zaterdag 22 februari.

Donderdag 20 februari

We gaan drie dagen naar Can Tho, de tweede plaats in de Mekong-delta.

Vroeg weg  is het devies. Om half zeven naar het busstation. Daar hebben we nog tijd zat voor een kopje koffie. Om kwart over acht vertrekt de bus naar Can Tho, geschat een 150 kilometer. Het is steeds hoofdweg, de chauffeur scheurt aardig door en stopt op plaatsen waar mensen in- of uit moeten stappen. Daar zit geen systeem in, denken we. Verschillende keren komen we over zij armen van de Mekong-rivier en het aantal kleine bruggen is niet te tellen. Er is nog een stop onderweg. Weer valt op: weinig rijstvelden; die zijn kennelijk wat meer achteraf van dorpen en wegen.

De bus van Ben Tre naar Can Tho

Ook in iedere bus heeft de chauffeur een altaartje

Twee buurvrouwen in de bus

Bij een busstation wordt van alles verkocht

Het verkeer op de weg; zie de manden

Om twaalf uur zijn we in ons hotel, regelen daar gelijk de boottocht naar de drijvende markten voor morgen en lopen de rest van de middag door de stad: lunchen, zoeken naar een toeristenbureau en als dat niet lukt naar een kaart waar we op kunnen fietsen.

Meisje op straat in Can Tho

Vervoer van zuurstofflessen

Een tempel aan de kant van de straat. Deze keer met heel veel wierook.

Eén van de manieren om kinderen te vervoeren

En verder gewoon wat rondkijken, over de markt met heel veel fruit lopen, etc.

 De markt van Can Tho is in de straat om de hoek van ons hotel: groenten

Gedroogde vis 

Garnalen

Een mooi punt is aan de noordoostkant van het centrum, waar twee grote Mekong-armen elkaar kruisen. Daar is een groot hotel maar bijna geen mensen. Wel wordt het gebouw op de punt met dat mooie aanzicht gesloopt en we begrijpen: er gaat een nieuw gebouw komen. Dat heeft in ieder geval de potentie om een top locatie te worden.

Op het water is het druk met alle bootjes, de kleinste zijn smalle dunne lange bootjes van ca. 5 meter de groten ca. 200 tons binnenvaartschepen en aan een van de armen lijken coaster klasse schepen te liggen. Dat geheel krioelt door elkaar heen, soms is er nauwelijks een systeem in te herkennen.

Het kruispunt van vaarwegen

Vrachtschepen volgeladen

Ook volgeladen, zie hier vooral het rode oog aan de voorkant. Alle schepen hebben dat. Maar zulke grote met zo’n oog hebben we nog niet gezien. 

En het is hier louter voor de sier; het anker gaat op een andere plaats naar beneden.

Hier zie je goed de buitenboordmotor met een lange steel

Zo hard stroomt de rivier

Waterhyacinten overal

Mangrove wortels

Zonsondergang op het water

We dineren op een mooie plaats aan het water, heerlijk met zo’n uitzicht op lichtjes aan de overkant en voorbij-tuffende boten. Het restaurant waar we eten is de omgebouwde markt hal van vroeger Cho Can Tho staat duidelijk op de gevel aan weerskanten, maar het is de markt niet meer. (we hebben ontdekt dat Cho markt betekent)

Can Tho is de hoofdstad van de Mekong-delta, heeft drie keer het aantal inwoners van Ben Tre (100.000) en we denken dat het redelijk klein zal zijn en gemakkelijk uit te fietsen. Dat blijkt ietwat een vergissing: het is heel groot en minder platteland dan we dachten. Toch zal blijken dat we er redelijk snel uit kunnen fietsen.

Vrijdag 21 februari

Om zes uur vertrekken we met een klein bootje naar twee drijvende markten: eerst de Cai Rang markt en dan de Phong Dien markt en daarnaast nog wat uitstapjes.

Op weg naar de drijvende markten

We zijn zeven uur onderweg. We hebben een bootje met zo’n buitenboordmotor met lange steel. Bij aanleggen en moeilijke plaatsen gebruikt de schippersdame de roeispanen. Iedereen heeft zo’n lange steel aan z’n boot of bootje. Kleine boten een losse, opklapbare, grote boten een vaste, vaak door de bodem heen gevoerde steel.

Het varen op de rivier is een mooie belevenis: we zien huizen op palen van allerlei soort, ook allerlei boten. Hieronder allerlei verschillende huizen op palen die we onderweg tegenkomen:

Bij de eerste drijvende markt kijken we onze ogen uit. De markt is een groente- en fruitmarkt en bestaat uit grote en kleine boten die langzaam varen en/of stilliggen op het water. De kleine boten komen waar ophalen bij de grotere boten om die dag in Can Tho te verkopen op straat. Daarom is de markt zo vroeg. Het is een enorme bedrijvigheid, een chaos voor ons buitenstaanders. Onze schipper laveert ons bootje kunstig tussen alle boten door, waardoor we een goed zicht hebben. De grote boten hebben voorop een lange stok staan waaraan een exemplaar van het fruit of de groente die ze verkopen hangt. Zo kunnen de kopers zien waar ze heen moeten.

Drijvende markt in Can Tho

Op de stokken kun je zien welke waar de grote schippers verkopen aan de kleiner bootjes

Het is een spectaculair gebeuren. En dat geldt ook voor de volgende markt die veel kleinere boten heeft en veel vriendelijker van aanzien en overzicht is.

De 2e varende markt die we bezoeken

Een overzicht hoe we tussen de boten door varen

Deze twee markten zijn het hoofddoel van de boottocht. Tussendoor zijn er echter een paar heel leuke uitstapjes.

De een naar een noodle-fabriek. Daar worden vanuit grote tonnen beslag van rijst, water en maniok dunne koeken gebakken en kunstig op matten uitgelegd. De dunne koeken drogen vijf uur en gaan dan in een machine waar noodle draden uitkomen. De noodles worden in pakken van 5kg verpakt. Een heel simpel proces, leuk om te zien. Een pak van vijf kilo noodles brengt 100.000 VND op, dus ca 5 US$ op.

Bakken van koeken in de noodle productie

De dunne koeken worden op matten uitgespreid

Hier een stapel matten die te drogen worden gelegd

De noodles worden uit een soort gehaktmolen geperst

Het andere uitstapje is dat we een eindje gaan wandelen op het platteland. We varen eerst door kleine watertjes. En met de wandeling komen we op plekjes waar je anders nooit zou komen, ook niet met de fiets.

Rust in hangmatten

En rust op een gewone stoel

Voor het eerst deze vakantie zien we rijst, die net geoogst is. De bosjes gesneden rijst worden op een hoop gestapeld. Daarna komt er een dorsmachine en dan blijft het stro over.  Dat laatste zien we ook.

Rijstoogst: de bosjes zijn gesneden  …….

……en worden op hopen gelegd om met behulp van een dorsmachine later gedorst te worden

De wandeling is heerlijk en we schieten allerlei plaatjes, geholpen door de schipper. Zij neemt het fotograferen op een gegeven moment gewoon over. De wandeling eindigt met een vroege lunch op een mooie plaats met hangmatten. Dit soort plaatsen zien we talloze malen in de Mekong, langs de weg vanuit de bus en nu ook tijdens de boottocht.

Wandelweggetje

Eenden eten waterhyacinten

Jack Fruit

Bananenbloem

Over een bruggetje over een slootje met prachtige waterlelie  

Gekko of kameleon

De terugweg gaat deels door kleine vaarwaters. Heel sfeervol. We moeten veel aan Giethoorn denken. Alles heel toeristisch, maar wij vinden het een pracht tocht.

Het varen door kleine watertjes

De schipper maakt mooie versiersels voor ons 

Hier komen we aan na de boottocht

Om een uur zijn we terug en verpozen ons een groot deel van de middag op de hotelkamer, bloggen en kijken foto’s.

Zaterdag 22 februari

We huren een fiets en gaan met de pont over naar de oostkant van de stad. Zonder kaart, want die hebben we niet kunnen vinden. Eerst rijden we een tijdje door de “bebouwde kom” over kleine, meest betonplaten weggetjes. Vol met huisjes, kanaaltjes en dus bruggetjes, winkeltjes en veel laaghangende daken waar we maar net onderdoor kunnen fietsen. Dan komen we bij een grote weg, dat is ook de bedoeling volgens de kaart met een wat grotere schaal van Zuid-Vietnam die we wel hebben, maar waar je absoluut niet op kunt fietsen. We rijden de grote weg een stukje af om verder naar buiten te komen. En dan gaan we langs die weg rijden en daarna slaan we rechts af, weer kleine weggetjes langs een vaart. Ergens drinken we koffie en snel daarna komen we weer aan de rivier waar we over gevaren zijn. We hebben dus een heel andere richting gefietst dan we dachten. Het voordeel is dat we weer weten waar we zijn.

Een kopje koffie onderweg

En het koffietentje heeft natuurlijk een altaartje

Zoek de eenden in de rijstvelden

We trekken verder aan de andere kant van de vaart waar we langs reden, nu aan de zuidkant, gaan onder de grote weg door en na een paar kilometer komen we ergens waar we toegang moeten betalen. Geen idee wat het is: een natuurpark? een openlucht museum? We laten de fietsen bij de ingang staan en gaan kijken. Het blijkt een krokodillenfarm te zijn. Daar waren we niet naar op zoek, maar het is grappig om te zien. Je kunt het in de stad eten.

Krokodillenfarm

En waarschijnlijk heeft iemand er meer van willen maken, want het is prachtig aangelegd, met bootjes en allerlei leuke zitplekjes met uitzicht op de omgeving.

Na de rondleiding kopen we twee flesjes thee en gaan daarmee voor een uurtje rust naar een prieel. 

Dan aanvaarden we de terugtocht, angstvallig proberen we dezelfde weg terug te nemen. Dat lukt een heel eind, behalve als we weer bij de grote rivier waar de pont is zijn. Dan lukt het niet om door de kleine straatjes naar de pont terug te gaan: we verdwalen en gaan terug naar de grote rivier, want we vinden het anders nooit en voor vijven moeten de fietsen terug zijn.

Vissen in een binnenband

nog even een limonade pauze

De pont terug naar Can Tho

Nu rijden we langs de rivier terug, gedeeltelijk is de weg in renovatie en we rijden door veel zand. Maar het lukt om kwart voor vijf leveren onze fietsen weer in.

Een mooie tocht.

’s Avonds dineren we als een vroeg afscheid van Vietnam in het mooie restaurant aan het water waar we 2 dagen geleden ook aten, nu met wijn erbij en nog mooier direct aan het water.

Tot slot nog een blikje lychees bij het tentje dat we de eerste dag ontdekten. Heerlijk dessert.