We denken dat we ervaren treinreizigers zijn,
maar komen in deze rit toch voor verrassingen te staan.
Om kwart over tien dinsdagavond kunnen we
gelijk in onze coupé. We hebben de twee bovenbedden. Rugzakken naar boven,
etensspullen bij de hand en klaar is kees. Kijken wie onze twee medereizigers
worden, denken we. Eerst komt er een mevrouw met kind binnen en installeert
zich op één van de twee onderste banken. Even later gaan vier mannen op de
andere bank zitten. Om afscheid te nemen denken we. Maar al gauw wordt
duidelijk dat al die zes mensen de twee banken beneden hebben gekocht.
Kennelijk is het beleid van de spoorwegen veranderd. Ook in enkele andere
coupés worden heel veel mensen gestouwd. We zien aankomen dat dat voor ons
betekent 29,5 uur (wordt 31 uur) dat we alle tijd óf boven op ons bed zonder
uitzicht óf staand in de gang zullen moeten doorbrengen. Een tegenvaller en
hadden we het geweten dan hadden we een boven en een beneden bed gehuurd. We
zien dat veel mensen dat kennelijk weten, want ze hebben tuinstoelen of kleine
plastic krukjes meegebracht. Wij als ervaren reizigers dus niets van dat alles.
Als we donderdags uitstappen krijgen we pas door dat je kennelijk aan de
conductrice zo’n klein krukje had kunnen vragen, ze heeft ze in voorraad. Ook
ontdek je gaande de rit dat er een coupé met lege onderbank is. Kun jegewoon gaan
zitten.
Een heel andere reis dus dan we ons hadden
voorgesteld, maar het is toch prima.
Met de medereizigers krijgen we weinig
contact, omdat niemand Engels praat. Kees wordt natuurlijk wel vriendjes met
het kleine jochie uit onze coupé. Koopt voor de verbroedering op het station
nog een pakje koekjes en naar de jongen toe werkt het. De vier jongens/mannen en de moeder zijn ook aardig, maar we kunnen dus nergens over praten.
De trein stopt ergens op een station
Twee nachten en een dag in de trein. We slapen
redelijk, beide nachten.
En waar we wèl goed gegokt hebben is dat we
genoeg eten en drinken voor de twee dagen hebben meegebracht. Er is geen
restauratie en de kippetjes en rijst die op karretjes langs komen durven we
niet aan. Heel prettig is een kokend water station in iedere wagon. Ons
thermoskannetje komt dus heel goed van pas voor thee, meegebrachte plastic
kommen noodles en Nederlandse Cup-a-soup.
Dan het land waar we doorkomen, daar genieten
we toch weer van.
Tot ongeveer de helft (Danang) is het grijzig
weer. Je ziet de mensen in plastic jas met driehoekige rieten hoed op het veld
werken. De eerste tijd dat we naar buiten kijken is woensdagmorgen. Dan is de
omgeving nog redelijk bossig; naast natuurlijk ook rijstvelden. Meer nog dan de
vorige keer kijken we naar de vele graven in het veld, omdat we veel over de
voorouderverering hebben gezien in de musea.
Als we zuidelijker komen, tweede deel van de
woensdag, wordt het vrolijker weer. Nu beginnen we ook meer bergen te zien,
Centraal Vietnam. En een paar keer zien we de zee, waar de trein een tijdje
vlak langs rijdt. Daarna verdwijnt hij achter de rotsen die je aan de kust veel
hebt.
Graven overal in het land. Hier zie je ook weer een andere hooiberg
Woensdagavond als het donker wordt, kruipen we
weer in onze kooi en tot even na vieren maken we ons gereed om uit te stappen.
Dat duurt echter nog tot half zeven; de trein heeft bijna twee uur vertraging
zo blijkt het.
De
trein waar we mee reizen, hier aangekomen in Ho Chi Minh City
Geen opmerkingen:
Een reactie posten