Donderdag
6 februari
We beginnen met het oorlogsmuseum van Dien
Bien Phu. Je ziet en leest er over hoe de Vietcong de Fransen hebben verslagen.
Op 2 september 1945 riep Ho Chi Minh de onafhankelijkheid uit. Truman weigert
om de nieuwe republiek te erkennen en kiest de kant van de Fransen. Op 25
september 1945 woedt er een guerrilla oorlog in Saigon , een blokkade wordt
rond de stad gelegd. Fransen veroveren de stad terug met behulp van Japan. In
de akkoorden van 1946 erkennen de Fransen – na lang onderhandelen - de
Noord-Vietnamese republiek. Zij installeren de marionetten regering van Bao Dai
in Zuid-Vietnam. Vijandelijkheden tussen Noord en Zuid breken vervolgens uit en
het bombarderen van de haven van Haiphong door de Fransen in november 1945
roept grote woede op.
Dat is het begin van de eerste negen jarige
Indochina oorlog tegen de Fransen van
1945 tot 1954. Er wordt in veel delen van Noord Vietnam gevochten en uit
eindelijk als de conferentie voor vrede in Indochina al is gepland bereiden de
Noord Vietnamezen het offensief in Dien Bien Phu voor. Dat wordt minutieus
voorbereid door General Giap, die ook later de Vietcong zal leiden tegen de
USA.
Nog steeds is een ieder verbaasd, dat de Noord
Vietnamezen in staat geweest zijn het geschut, de ammunitie etc. door de
oerwouden en rivierdalen naar DBPhu hebben kunnen transporteren, met alleen
mankracht en zonder te worden opgemerkt. Het laatste is misschien niet zo
vreemd omdat de Fransen DBPhu als totaal onneembaar beschouwden. Men zou
voorkomen dat de Vietminh zou kunnen doorstoten naar Laos Luang Prabang.
Op 17 maart 1954 begint waar we voor naar Dien
Bien Phu zijn gekomen en waardoor DBPhu wereldwijd bekend is geworden: de aanval
op DBPhu. De troepen van Ho Chi Minh onder leiding van General Giap beginnen
een offensief van 57 dagen. Op 7 mei veroveren ze Dien Bien Phu. Een dag voor
de Genève vredesonderhandelingen zullen beginnen op 8 mei 1954. De troepensterkte
aan de Franse kant is 10.800 inclusief de drie batalons paratropen die kort
nadat de aanval begint boven DBPhu zijn gedropt, aan de Vietnam kant is de
troepensterkte 49.000. Verliezen: Franse kant 2.293doden en 5.193 gewonden, aan
de Vietnam kant 7.900, doden en 15.000 gewonden. Veel Franse vliegtuigen zijn
ook in de lucht al kapot geschoten.
De Genève akkoorden worden in augustus 1954
gesloten en daar in wordt Vietnam in tweeën gedeeld en als onderdeel van deze
akkoorden wordt ook Hanoi “bevrijdt”. Dan is het 2 september 1954.
In het museum wordt met lichtjes prachtig
getoond hoe het offensief van ver buiten de stad steeds verder naar de stad
optrekt. Ongelofelijk hoe de Vietcong dat voor elkaar heeft gekregen. Giap
besluit vrij kort na de start van de aanval het offensief via tunnels en
loopgraven voort te zetten waardoor hij minder mannen verliest. En ook
ongelofelijk hoe de aanvoerlijnen waren. De Fransen verdediging heeft 8
versterkte posten, deze zijn een voor een ingenomen met als laatste het
centrale commando op heuvel A1 in het centrum van DBPhu.
Het is geen nieuw verhaal voor ons, maar het
hier op de plaats zelf weer te zien in foto’s en relikwieën is bijzonder.
Dat geldt nog sterker als we daarna de
zogenaamde A1-heuvel beklimmen. Dat is de heuvel waar de Fransen hun
hoofdkwartier hadden. Ter verdediging hadden ze loopgraven gegraven. En die
zien we op die heuvel. We kunnen ons voorstellen hoe het guerrilla-offensief
vanuit de omliggende bergen heuvel voor heuvel – en deze als laatste hebben
veroverd. Waar nu ons hotel staat is een van de veroverde heuvels: Him Lan. De
tunnels van de Vietcong zijn niet meer te zien, daar is nu de stad overheen
gebouwd.
De lichtjes geven aan hoe de verschillende heuvels in de regio veroverd zijn
Zo verloopt de inname van de laatste (A1) heuvel
De strijd zoals in het museum weergegeven
De A1-heuvel
De loopgraven van de Fransen op de A1-heuvel
De commandobunker van de Fransen waar van uit kolonel de Castries het bevel voerde
Een van de tunnels van de Fransen van binnen
Geer steekt een wierookstokje aan bij een monument op de heuvel
De
Vietnamese oorlogsbegraafplaats
We wandelen dan naar de andere kant van de Ron
rivier:
De
Ron rivier in Dien Bien Phu
Daar staan nog een paar tanks, o.a. daar waar
generaal Pirot van de artillerie eenheid zelfmoord pleegde toen hij zag dat hij
zijn beloften met zijn artillerie de artillerie van de Vietminh het zwijgen op
kon leggen niet kon waarmaken.
Volgens de info in het museum wilde de Fransen
commandant kolonel Christian de Castries in DBPhu al eerder opgeven om verder
bloedvergieten te voorkomen maar hij kreeg geen toestemming van Hanoi. Doorvechten
niet opgeven en stand houden was het devies. De val van DBPhu werd wereldwijd
heel bekend en heeft de onderhandelingen in Geneve sterk beïnvloed.
De tanks hebben belangstelling van Vietnam toeristen
en we ontkomen er niet aan om uitgebreid samen met een Vietnamese of Chinese
familie op de foto te moeten.
Op
de foto bij een historische tank met een hele familie
We lopen ’s middags door de stad eerst naar
het busstation voor de rit morgen naar Hanoi 480 km met de bus.
Daar hebben we ook een mooi zicht op het
bevrijdingsmonument dat hoog boven de stad uit torent en waar we gisterenmiddag
door de taxi zijn afgezet
Bevrijdingsmonument in Dien Bien Phu
Monument van dichtbij
De overwinning van Dien Bien Phu wordt dit jaar herdacht (60 jaar)
Een regeringsgebouw waarbij de aankondiging van de vorige foto hangt
We kijken tegelijk of we een eetplek kunnen
vinden. Er zijn alleen maar veel koffie- en theehuizen. Maar nergens kun je
eten bestellen. Op één plaats en die vinden we niet geschikt. We kunnen terug
gaan naar de buurt van het bus station, daar is vast wel iets te vinden,
eventueel het fastfood restaurant waar we vanmiddag lunchten (met Vietnamees
eten; gelukkig was dat mogelijk). Of naar het restaurant van gisteren. Het
laatste doen we en dat is bepaald geen straf.
Hieronder een aantal beelden van wat we op
onze wandeling door de stad tegenkomen.
Elektrische fietsen zie je volop; ze zien er een beetje truttig uit, vooral de oudere modellen
Kunstig gepelde ananasjes te koop
Koopvrouw
Veel verkoop van bloemen; dat zagen we niet in Thailand en Laos
Kinderen op de bromfiets voorop. Dit is nog eenvoudig, meestal 2 of 3 volwassenen en twee kinderen
Idem met monddoekje. Iedereen draagt zoiets, gek gezicht
Koopvrouw
Een soort damspel
Typische huizenbouw in Vietnam
Vietnam vlaggen overal in alle straten
Verse groente
Typische hoofddracht
Bamboespruiten in de verkoop
Guesthouse in een geweldig groots gebouw
Nog een mooi hoofddeksel
Na het diner drinken we op de veranda van ons
hotel Chinese thee. Tijdens het theedrinken filosoferen we nog wat na over de afgelopen dag en onze reis tot
nu toe. Thailand en Laos hebben we nu verlaten en gezien de politieke situatie
zullen we er waarschijnlijk alleen op het vliegveld Bangkok terugkeren om door
te vliegen. Onze fietstocht zit erop. Nu gaan we ons op het tweede deel van de
reis richten, ongeorganiseerd en naar twee andere landen: Vietnam en Cambodja.
We zitten daar op ons Chinese balkon tevreden te zijn.
Op
de veranda van ons Chinees aandoende hotel
Chinese balkon in een Chinees hotel in
Vietnam. Althans zo lijkt het. Maar het blijkt toch Vietnamees meubilair en een
Vietnamees hotel te zijn. Het lijkt de afgelopen tijd regelmatig of we in China
zijn: vooral de mensen en de tempels. Het kan haast niet Chineser zeggen we
tegen elkaar. Maar het is toch anders. Zowel Thailand, Laos als Vietnam hebben
wel veel Chinese invloeden en dat zien wij aan voor Chinees. In Chiang Mai
wonen 10% Chinezen, in Chiang Rai 20% en ook in Luang Prabang 10%. Verder zijn
de bergvolken die we veel gezien hebben in het noorden van de drie landen
allemaal afkomstig uit China en nog pas vanaf eind 18e eeuw of nog
later. Tenslotte komt erbij dat vanwege het Chinese Nieuwjaar de afgelopen week
heel veel Chinezen met hun hele familie een paar dagen op vakantie gaan, veel
ook naar Thailand, Laos en Cambodja.
Met deze Chinese overwegingen sluiten we het hoofdstuk
Dien Bien Phu af en stappen we in ons Chinees aandoend bed.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten